Streszczenie:
Postawa ciała definiowana jest przez wielu badaczy jako specyficzny,
indywidualny sposób „trzymania się” człowieka w pozycji stojącej, charakteryzujący
się optymalną stabilnością posturalną z minimalnym nakładem pracy ze strony układu
mięśniowego. Jest właściwością osobniczą, uwarunkowaną szeregiem czynników endo-
i egzogennych. Jest także warunkiem prawidłowego funkcjonowania poszczególnych
elementów układu ruchu. Wszelkie nieprawidłowości w postawie okazują się nie tylko
być defektem kosmetycznym, ale mogą nieść za sobą poważne skutki zdrowotne
w postaci m.in. dolegliwości bólowych kręgosłupa i stawów obwodowych, zaburzeń
krążeniowo-oddechowych czy upośledzenia ogólnej sprawności.
W dzisiejszym świecie styl życia i uwarunkowania środowiskowe w znacznym
stopniu przyczyniają się do rozwoju zaburzeń postawy ciała dzieci oraz młodzieży.
Doniesienia wielu badaczy wyraźnie wskazują, że występowanie nieprawidłowości
postawy ciała uczniów szkół podstawowych staje się zjawiskiem powszechnym,
a dotyczyć może od 10 do nawet 80% tej populacji (poważne zaburzenia – ok. 15%).
Tak znaczne rozbieżności wynikają przede wszystkim z braku stosowania jednolitych
kryteriów oceny i zasadniczych różnic w metodyce badań (Wojnarowska, Oblacińska,
2014; Łubkowska, 2015, Motow-Czyż, Motow, 2017; Wawrzyniak i in., 2017; Brzęk,
2020).
Wszelkie nieprawidłowości postawy ciała występują najczęściej w tzw. „skokach
wzrostowych” i wynikają głównie z faktu braku możliwości „nadążania” układu
mięśniowego ze szybkim tempem wzrostu kośćca (Górecki i in., 2009). Dynamiczne
zmiany zachodzące w okresach intensywnego wzrastania, sedenteryjny tryb życia,
znaczne ograniczanie poziomu aktywności fizycznej, szeroko pojęty dostęp do sprzętów
elektronicznych to główne czynniki determinujące ich powstawanie.
