Streszczenie:
Autorka, poddając refleksji różnorodne perspektywy człowieczeństwa w aspekcie
jednostkowym i społecznym, odnosi się do komunikacji interpersonalnej na drodze
życiowej. Zastosowane perspektywy ujmują odniesienia do jednostek i społeczności/
grup społecznych, w których funkcjonują podmioty edukacji: pedagodzy, nauczyciele,
wychowankowie, uczniowie. Sposób konstruowania procesu badawczego i prezentacji
jego wyników ma wieloaspektowe odniesienia: do doświadczeń osobistych oraz
grupowych, rozumianych w znaczeniu relacji ludzkich i transcendentalnych. Autorka,
dokonując interpretacji komunikacji interpersonalnej jako tej, która zachodzi nie tylko
pomiędzy osobami ludzkimi, ale ma miejsce również między Osobami Boskimi i między
Nimi a człowiekiem, chce: podkreślić nierozerwalność ludzkiego doświadczenia
indywidualnego i społecznego/życiowego, które łączy w sobie nie tylko wymiary
doczesne, ale też te transcendentalne, mające odniesienia moralne oraz ukierunkowane
na wartości. W interpretacji metodologicznej takie podejście jest, w rozumieniu
Autorki2, utożsamione z założeniami orientacji hermeneutycznej i paradygmatów:
konstruktywistycznym, a także partycypacyjnym (w jego odsłonie partycypacyjno-
-podmiotowej) i przez to uzasadnione merytorycznie.
